Een reis in tijd en betekenis
In het beeldverhaal De Legende van de Gouden Muis reist een kleine getuige door zeven tijdvakken.
Zij beweegt zich zwijgend tussen objecten, ideeën en werelden die ooit vanzelfsprekend waren —
en dat niet meer zijn.
De muis vertelt geen geschiedenis, zij verbindt haar.
Wat je ziet is geen illustratie van het verleden,
maar een hedendaagse blik op tijd, herinnering en betekenis.
Ferdinand de Groot — Reizen in de Tijd
De Oorsprong — Het eerste vermoeden
Nog voordat de reis begon,
was er stilte.
Geen richting.
Geen woorden.
Geen herinnering.
Alleen nevel en licht –
en iets dat nog geen naam had.
De Oudheid — Licht wijst de weg
In het begin van haar reis
ontmoette de muis een teken.
Zonder woorden wees het haar een richting:
goed denken,
goed spreken,
goed handelen.
Zij begreep het niet volledig,
maar vervolgde haar weg.
De Middeleeuwen — Het geschreven woord
De wereld veranderde.
Verhalen werden opgeschreven,
namen kregen betekenis
en mensen zochten naar waarheid.
Terwijl monniken woorden verzamelden
en verhalen bewaarden,
ontdekte de muis iets bijzonders:
haar eigen legende bestond al.
De Renaissance — De wereld meten
Mensen begonnen te meten,
te tekenen
en de wereld te ordenen.
Lijnen werden cirkels,
gedachten kregen vorm.
De muis keek toe
en zag hoe begrijpen
een nieuwe taal werd.
De Industriële Revolutie — De wereld aandrijven
De stilte van papier en inkt
maakt plaats voor ijzer en beweging.
Wielen draaiden,
machines ontwaakten
en de wereld versnelde.
De muis bleef kijken.
De Kunstmatige Tijd — Wanneer vorm vervaagt
Licht verscheen zonder vlam.
Stemmen klonken zonder lichaam.
Wat ooit gemaakt werd door handen,
ontstond nu uit gegevens en patronen.
De muis vroeg zich niet af
waar de weg heen leidde.
Zij volgde haar spoor.
Daar waar de Tijd geen Naam heeft — Wat overblijft
Uiteindelijk kwam zij op een plaats
waar geen richting meer bestond.
Geen verleden.
Geen toekomst.
Alleen een weg
die verder liep
dan kijken mogelijk was.
En de muis –
zij zweeg.