In den tijden der eersten dinghen,
doe die werelt noch jonghe was
ende die menschen met sachte stemmen spraken,
ward gezien eene muis van ghulden glanse.
Si quam uut der schimeringe der tijt,
ende geen oog en mocht haer ten volle besien —
maer als ene flitsche
tusschen licht ende schaduwe.
Si ginghe van plaetse tot plaetse
ende was een stille gheselle,
horende ende aanschouwende
sonder woort.
Si sach der menschen vreucht ende leet,
der volken strijd ende vrede,
ende alles droech si sacht
in hare ghedenckenisse.
Men seit dat hare reise
voortduerde door vele tijden,
ende langs wonderlijcke saken
die geen klerc ten volle beschrijven en kon.
Waer si quam,
liet si geen spoor dat langhe bleef.
Nochtans en verginghe
haer tegenwoordicheit niet.
So leert dese legende
dat die Ghuldene Muis
wachteresse is van wat was ende wat is,
maer niet van al dat noch komen sal.
Want si gaet voort,
al en siet men haer niet meer,
ende haer spoor vergaet
daer die tijt selve geen name en heeft.
Ende die Muis –
Si swijgt